സഹ്യപർവ്വതനിരകളുടെ കാവലിലും പ്രകൃതിയുടെ സമൃദ്ധിയിലുമാണ് കരുവാരകുണ്ട് എന്ന കുടിയേറ്റ ഗ്രാമം രൂപം കൊണ്ടത്. ‘കരു’ എന്ന ഇരുമ്പയിരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ധാതുസമ്പത്താണ് ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ പേരിന് പിന്നിലെ ചരിത്രകാരണം. 14-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തന്നെ ഇവിടെ നിന്നുള്ള ഇരുമ്പുപകരണങ്ങൾ അറേബ്യയിലേക്ക് കയറ്റുമതി ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്ര രേഖകൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

1940-കളിൽ ആരംഭിച്ച കുടിയേറ്റം, പ്രത്യേകിച്ച് കോട്ടയം, ഇടുക്കി, എറണാകുളം മേഖലകളിൽ നിന്നെത്തിയ കുടിയേറ്റക്കാരിലൂടെ ശക്തിപ്പെട്ടു. കഠിനാധ്വാനവും വിശ്വാസവും ആയുധമാക്കി അവർ വന്യപ്രകൃതിയെയും ദുരിതങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് ഒരു ശക്തമായ സമൂഹം പടുത്തുയർത്തി. ഈ യാത്രയിൽ അനേകം ജീവനുകൾ വഴിമധ്യേ നഷ്ടമായെങ്കിലും, വിജയഗാഥകൾക്കൊപ്പം ആ ത്യാഗങ്ങളും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി കരുവാരകുണ്ട് മുന്നേറി.

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസ സമൂഹത്തിന്റെ വളർച്ചയോടൊപ്പം ദേവാലയത്തിന്റെ ആവശ്യം ശക്തമായി ഉയർന്നു. 1970-ൽ പള്ളിയുടെ തറക്കല്ലിടുകയും 1973-ൽ തിരുകുടുംബ ദേവാലയം ഇടവകയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വിവിധ വൈദികരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദേവാലയവും അനുബന്ധ സ്ഥാപനങ്ങളും വികസിച്ചു. ആത്മീയ ശുശ്രൂഷയ്ക്കൊപ്പം സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പുരോഗതിക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്ന പദ്ധതികൾ നടപ്പിലായി.

കാലക്രമേണ കരുവാരകുണ്ട് ഇടവക ശക്തമായ ഒരു ആത്മീയ-സാമൂഹിക കേന്ദ്രമായി മാറി. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, ബാങ്കിംഗ്, റോഡുകൾ, പാരിഷ് ഹാൾ തുടങ്ങിയ സൗകര്യങ്ങൾ പ്രദേശത്തിന്റെ സമഗ്ര വികസനത്തിന് കാരണമായി. 2004-ൽ ഇടവക ഫൊറോനയായി ഉയർത്തപ്പെട്ടത് ഈ വളർച്ചയുടെ അംഗീകാരമായിരുന്നു.

ഇന്ന്, ചെറിയൊരു കുടിയേറ്റ കൂട്ടായ്മയായി തുടങ്ങിയ കരുവാരകുണ്ട് 285 കുടുംബങ്ങളുള്ള സജീവമായ ഒരു ഇടവകയായി വളർന്നു. അധ്വാനവും പ്രാർത്ഥനയും ചേർന്ന ജീവിതം നയിച്ച കുടിയേറ്റ സമൂഹത്തിന്റെയും അവരെ നയിച്ച വൈദികരുടെയും സന്യാസിനിമാരുടെയും സംഭാവനകളാണ് ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ ആത്മാവ്. കണ്ണീരും വിയർപ്പും ചേർത്ത് അവർ തെളിയിച്ച സത്യം—പുലരിമഞ്ഞിന് പിന്നിൽ പൂക്കാലമുണ്ടെന്ന പ്രത്യാശ—ഇന്നും കരുവാരകുണ്ടിന്റെ ശക്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.